Mini Morris - kultowe auto.
Przysłowie “Małe jest piękne” w przypadku auta Mini Morris sprawdza się w sam raz. Ten niewielki samochód stał się klasykiem w świecie motoryzacji. Świadczy o tym jego niezwykła i niegasnąca popularność przez prawie pół wieku oraz zajęcie drugiego miejsca w prestiżowym konkursie “Auto XX wieku”, gdzie Mini prześcignął jedynie Ford T.
Jak na tak niecodzienne auto, przyczyna jego wynalezienia była iście prozaiczna, a był nią kryzys paliwowy. Rozpoczął się on w 1956 r. w rezultacie kryzysu sueskiego, bardzo został ograniczony dostęp do ropy naftowej, a władze Wielkiej Brytanii zaczęły się zastanawiać nad reglamentacją paliwa. Popularne w tym czasie stały się niewielkie oszczędne samochody, których najwięcej ówcześnie produkowały Niemcy. Właśnie dlatego szef BMC - Leonard Lord podjął decyzję o skonstruowaniu nowego auta.
Istniało kilka najważniejszych reguł, którym musiało podlegać to auto. Po pierwsze wymiary, musiały zawierać się w 3 x 1,2 x 1,2 m, przy czym kabina pasażerska powinna mieć nie mniej niż 1,8 m. Po drugie ze względu na koszty nie można było skonstruować nowego napędu, tylko wstawić już istniejący. Najważniejszą postacią w projektowaniu Mini Morris’a był Alec Issigonis. W niewielkim team'ie tworzącym to auto był także Jack Daniels, Chris Kingham oraz dwóch studentów inżynierii i czterech rysowników. Razem w październiku roku 1957 zbudowali pierwszy prototyp Mini Morris’a. Nazywany był “pomarańczowym pudełkiem”, ze względu na kolor w jaki został początkowo polakierowany.
Jego oficjalna prototypowa nazwa to ADO15. Samochody te dysponowały czterocylindrowym chłodzonym cieczą silnikiem BMC serii A, ciekawostką może być to, że był on on montowany z przodu nadwozia, ale poprzecznie. Chłodnicę zamontowano po lewej stronie, dzięki czemu obok mógł się zmieścić właśnie silnik. Zaoszczędziło to dużo przestrzeni dla kabiny pasażerskiej, jednak wadą było to, że chłodnica była narażona na zbyt duże gorąco pochodzące od parującego silnika.
Tak charakterystyczne dla Mini znaki były zaprojektowane ze względów oszczędnościowych. Np. nietypowo wykonane spawy widoczne na zewnątrz wzdłuż słupków między szybami i na łączeniu karoserii z panelem podłogowym oraz widoczne na zewnątrz zawiasy drzwi. Dzięki tym wszystkim zabiegom w tak małym aucie wygospodarowano maksimum miejsca dla pasażerów. Modele produkowane seryjnie odróżniały się nieco od prototypu, lecz mimo to auto stało się symbolem swoich lat. Auta te zostały zarejestrowane przez Rover Group, który był następcą BMC.
Wśród wyprodukowanych modeli możemy znaleźć Mini Mk I produkowane w latach 1959-1967, Mini Mk II z lat 1967-1969, Mini Cooper i Cooper S z lat 1961-2000, nietypowy Mini Clubman i model 1275GT produkowane w latach 1969-1980 oraz Mini Mk III z lat 1970-2000. W roku 2000 zakończyła się produkcja oryginalnego Mini, a nowy właściciel marki, którym był koncern BMW zapowiedział produkcję jego następcy, którego nazwą wciąż jest MINI, jednak pisane wielkimi literami.
Po sześciu latach produkcji nowego MINI powstało milion jego egzemplarzy, jednak w wypadku klasycznego Mini wyprodukowanie takiej samej liczby samochodów zajęło miesiąc krócej. Fakt ten może być jedynie potwierdzeniem na to, jak bardzo auto to było i wciąż jest popularne i że autohandel nie mógłby się obyć bez tej marki.
Jak na tak niecodzienne auto, przyczyna jego wynalezienia była iście prozaiczna, a był nią kryzys paliwowy. Rozpoczął się on w 1956 r. w rezultacie kryzysu sueskiego, bardzo został ograniczony dostęp do ropy naftowej, a władze Wielkiej Brytanii zaczęły się zastanawiać nad reglamentacją paliwa. Popularne w tym czasie stały się niewielkie oszczędne samochody, których najwięcej ówcześnie produkowały Niemcy. Właśnie dlatego szef BMC - Leonard Lord podjął decyzję o skonstruowaniu nowego auta.
Istniało kilka najważniejszych reguł, którym musiało podlegać to auto. Po pierwsze wymiary, musiały zawierać się w 3 x 1,2 x 1,2 m, przy czym kabina pasażerska powinna mieć nie mniej niż 1,8 m. Po drugie ze względu na koszty nie można było skonstruować nowego napędu, tylko wstawić już istniejący. Najważniejszą postacią w projektowaniu Mini Morris’a był Alec Issigonis. W niewielkim team'ie tworzącym to auto był także Jack Daniels, Chris Kingham oraz dwóch studentów inżynierii i czterech rysowników. Razem w październiku roku 1957 zbudowali pierwszy prototyp Mini Morris’a. Nazywany był “pomarańczowym pudełkiem”, ze względu na kolor w jaki został początkowo polakierowany.
Jego oficjalna prototypowa nazwa to ADO15. Samochody te dysponowały czterocylindrowym chłodzonym cieczą silnikiem BMC serii A, ciekawostką może być to, że był on on montowany z przodu nadwozia, ale poprzecznie. Chłodnicę zamontowano po lewej stronie, dzięki czemu obok mógł się zmieścić właśnie silnik. Zaoszczędziło to dużo przestrzeni dla kabiny pasażerskiej, jednak wadą było to, że chłodnica była narażona na zbyt duże gorąco pochodzące od parującego silnika.
Tak charakterystyczne dla Mini znaki były zaprojektowane ze względów oszczędnościowych. Np. nietypowo wykonane spawy widoczne na zewnątrz wzdłuż słupków między szybami i na łączeniu karoserii z panelem podłogowym oraz widoczne na zewnątrz zawiasy drzwi. Dzięki tym wszystkim zabiegom w tak małym aucie wygospodarowano maksimum miejsca dla pasażerów. Modele produkowane seryjnie odróżniały się nieco od prototypu, lecz mimo to auto stało się symbolem swoich lat. Auta te zostały zarejestrowane przez Rover Group, który był następcą BMC.
Wśród wyprodukowanych modeli możemy znaleźć Mini Mk I produkowane w latach 1959-1967, Mini Mk II z lat 1967-1969, Mini Cooper i Cooper S z lat 1961-2000, nietypowy Mini Clubman i model 1275GT produkowane w latach 1969-1980 oraz Mini Mk III z lat 1970-2000. W roku 2000 zakończyła się produkcja oryginalnego Mini, a nowy właściciel marki, którym był koncern BMW zapowiedział produkcję jego następcy, którego nazwą wciąż jest MINI, jednak pisane wielkimi literami.
Po sześciu latach produkcji nowego MINI powstało milion jego egzemplarzy, jednak w wypadku klasycznego Mini wyprodukowanie takiej samej liczby samochodów zajęło miesiąc krócej. Fakt ten może być jedynie potwierdzeniem na to, jak bardzo auto to było i wciąż jest popularne i że autohandel nie mógłby się obyć bez tej marki.
Autor: Milena Jakubowska